De beste leermeester is nog altijd.. het paard zelf.

Ik heb reeds zo'n kleine twee jaar de eer en het ware genoegen om een prachtige andalusiërmerrie te verzorgen, te berijden en te trainen. Ik leer erg veel van haar: ze is een koppige tante, maar goed van hart. Het is een dame met een flinke dosis temperament, wat je niet meteen zou zeggen als je haar op haar gemakje in de weide ziet slapen. 

We hebben met ons getweetjes al een hoop meegemaakt ondertussen. Het hoogtepunt van onze samenwerking was toch wel de mooie driedaagse trektocht die we deden samen met onze vaste buitenrijmaatjes. Drie heerlijke dagen vol paarden, natuur, gelach en fijne momenten! Paardenvrouwtje gedroeg zich voorbeeldig: wij gingen over treinsporen, bruggen, kanalen, viervaksbanen, ... 

https://www.youtube.com/watch?v=Lu1kIAs_cfk 

Verder deden we ook nog mee aan een voorstelling over paarden, waar we oa. het Iberische paard mee voorstelden. Er gingen bommen af, we maakten daar ook onze eerste wandeling buiten, we stonden voor een publiek,... 

Gedurende het jaar rijden we dressuur, rijden we buiten (waar we beiden ongelooflijk van genieten), doen we aan vrijheidsdressuur en grondwerk in de vorm van het werk aan de lange lijnen, aan de lange teugel en longeren. 

Ik heb geleerd dat dit vrouwtje vrij bomproof is (en dat mag letterlijk genomen worden) zolang je zelf ook maar bomproof bent, anders krijg je een bommetje onder je poep geschoven. Ondanks het feit dat we af en toe nog wat struggelen, dat niet alles altijd even vlotjes gaat, ben ik ongelooflijk blij dat dit paard mij de kans geeft om op haar rug de wereld te ontdekken en samen met haar te exploreren hoe dingen het best aangepakt kunnen worden. Ik heb al veel geleerd en ga nog veel leren omdat zij mij de kans geeft om van haar te leren. Dankjewel paard!